دانشگاه شاهد

هر روز با خودم فکر می کردم. فکرهای خوب و بد. فکر بود دیگر. به سرم می زد. می گفتم نکند فکر هم گناه باشد؟ آن هم فکرهایی پوچ. نه فکر خیانت بود و نه فکر کاری شیطانی. فقط فکر بدی بود. فکر آزار دادن چیزهایی که آزارم می داد. مثل بی انصافی هایی که اعصابم را خرد می کند. مثل کوتاه نیامدن در برابر حرفهایی که دانشجو  بودنمان به سخره می گرفتند. خلاصه فکرهای بدی بود از این جنس... به هرحال سعی کردم فکر بماند. می توانم آزادانه فکر کنم و هیچکس نداند. می توانم گاهی فکر کنم و همه را هم از فکرم با خبر کنم. ولی فکر ، فکر است. مرا مجازات نمی کنند. من هم فکر می کنم..... و از این به بعد سعی می کنم در موقع فکر به بی انصافی هایی که اعصابم را خرد می کند ، دندانهایم را محکم به هم فشار ندهم و فقط فکر کنم....

امروز تصمیم گرفتم افکارم و آنچه همه در ذهن دارند اما به علتی که برای همه واضح است جرات بیان و تقریر آن را ندارند را به نگارش درآورم و از این لحظه با اتکا به خداوند متعال می نویسم شاید علاوه بر ما  مسئولین دانشگاه بخوانند.

در این دانشگاهی که همه منتظرند منجی پیدا شود و مشکلات را حل کند و بدون هیچ پشتوانه ای تنها ابزارم همین نوشتن است.